ivan put

fotograag in Brussel

Sketches

“The ape is dead, long live the court jester”. Vincent Glowinksy oftwel Bonom nav zijn sketches in Mathilde Hatzenberger Galery. In Bruzz.

Coming world remember me

Coming world remember me. Kunstenaar Koen Vanmechelen plaatste 600,000 beeldjes en een groot ei op de frontlijn van WOI n Zillebeke. Voor elk slachtoffer 1 beeldje. Nog tot 11 november te bezoeken. Nieuwsblad vandaag.

 zillebeke.jpg

Julien

‘Een gyroroue is milieuvriendelijk. En verslavend. Ik ben nog nooit gevallen. Ik ben al drie uur onderweg. Agua is moe, daarom draag ik hem. Mijn hond heeft een Portugese naam, omdat mijn vriendin Braziliaanse is. Zij is mijn anker. Ik heb het geluk gehad om de juiste mensen te ontmoeten. Mijn leven was lang een rommeltje. Op mijn twaalfde ben ik thuis vertrokken, mijn kindertijd was heel moeilijk. Ik droomde ervan om prof te worden, ging naar de voetbalschool, maar een kapotte knie heeft mijn voetbaldroom gefnuikt. Op mijn zestiende ging ik van school af. Ik ging van het ene jobje naar het andere. Tot mensen de moeite namen om veel te me te praten. Zo is het toch nog goed gekomen. Nu werk ik als theatertechnicus.’ Julien chou de Bxl, humans of Brussels in Bruzz.

Samy en Annie

De oorlogskinderen Annie (1943) en Samy (1940) leefden de eerste jaren van hun leven ondergedoken in Wallonie. Hij zat bij de nonnekes, zij bij een facteur. Hun vaders werden gedeporteerd. Samy begon als diamantklover, daarna runden ze samen een luxe taxibedrijf met Samy als chauffeur.
Na hun pensioen trokken ze naar Israël, waar Samy zijn limousine inruilde voor een ‘golfkar’. Hij voerde geen hoogwaardigheidsbekleders meer rond maar zijn vrouw. Het lukte hen niet om helemaal te aarden in Israël, ze misten hun kinderen en kleinkinderen. Na zes jaar keerden ze terug naar België. Hoewel hun scootmobiel hen overal brengt, heeft Samy heimwee naar zijn ‘golfkar’. Hij zou zijn vrouw liever opnieuw naast zich hebben, maar het mag niet van de politie. De straten en trottoirs zijn te smal hier. Chou de Bruxelles, humans of Brussels in Bruzz.

Geel

Dimitri & Adil

Patser Adil el Arbi en Dimitri Sakelaropolus of aka illustrator Jangojim over hun vriendschap die zestien jaar geleden begon op de vogelmarkt. “Ik zie je daar nog staan met die dode vogel”. In De band in het NB magazine vandaag.adil

as

As en terugkeren en woensdag. Jette

Reggie

“Music breathes free thinking. We don’t need lemmings walking in a straight line right of a cliff.” Jazz bassist Reggie Washington in Bruzz and tonight in theatre Marni.

David

David
 
Ik ben ambitieus, zit vol energie en ik loop over van enthouisiasme. In 2017 begon ik een opleiding tot sportleraar. Sinds mijn tiende groei ik op in Brussel. Brussel heeft zijn mooie en lelijke kanten. Om in vorm te blijven doe ik aan street workout. Mijn pet (figuur doet een dab erop) is waardevol voor mij. Een vriend gaf ze aan mij vorig jaar toen we de deur van het internaat in Luik achter ons sloten. chou de bxl humans of Brussels in Bruzz

Françoise

Ik heb nog levendige herinneringen aan de oorlog in Brussel. Op een dag werd mijn vader gearresteerd omdat hij een grote neus had. In de familie zijn er veel grote neuzen. Gelukkig kon hij bewijzen met de nodige documenten dat hij niet joods was en werd hij vrijgelaten. Als er bomalarm was, kwam iedereen schuilen in de kelder. Een buurman bracht zijn katten mee. Zalig vond ik dat. Er waren wel meer verrassende momenten onder de oorlog. Ik zat een keer op een bankje voor de Agora cinema die voorbehouden was aan Duitsers. Een Duitse soldaat kwam op me af en gaf me een knuffel. Ik denk dat ik hem aan zijn dochter deed denken. Naar het centrum ga ik niet meer. Dat is onherkenbaar en vreemd voor mij. Francoise rookt een sigaret op het terras van de union in Sint-Gillis. Chou de bxl humans of brussels in Bruzz