ivan put

fotograag in Brussel

Maand: maart, 2018

Coming world remember me

Coming world remember me. Kunstenaar Koen Vanmechelen plaatste 600,000 beeldjes en een groot ei op de frontlijn van WOI n Zillebeke. Voor elk slachtoffer 1 beeldje. Nog tot 11 november te bezoeken. Nieuwsblad vandaag.

 zillebeke.jpg

Julien

‘Een gyroroue is milieuvriendelijk. En verslavend. Ik ben nog nooit gevallen. Ik ben al drie uur onderweg. Agua is moe, daarom draag ik hem. Mijn hond heeft een Portugese naam, omdat mijn vriendin Braziliaanse is. Zij is mijn anker. Ik heb het geluk gehad om de juiste mensen te ontmoeten. Mijn leven was lang een rommeltje. Op mijn twaalfde ben ik thuis vertrokken, mijn kindertijd was heel moeilijk. Ik droomde ervan om prof te worden, ging naar de voetbalschool, maar een kapotte knie heeft mijn voetbaldroom gefnuikt. Op mijn zestiende ging ik van school af. Ik ging van het ene jobje naar het andere. Tot mensen de moeite namen om veel te me te praten. Zo is het toch nog goed gekomen. Nu werk ik als theatertechnicus.’ Julien chou de Bxl, humans of Brussels in Bruzz.

Samy en Annie

De oorlogskinderen Annie (1943) en Samy (1940) leefden de eerste jaren van hun leven ondergedoken in Wallonie. Hij zat bij de nonnekes, zij bij een facteur. Hun vaders werden gedeporteerd. Samy begon als diamantklover, daarna runden ze samen een luxe taxibedrijf met Samy als chauffeur.
Na hun pensioen trokken ze naar Israël, waar Samy zijn limousine inruilde voor een ‘golfkar’. Hij voerde geen hoogwaardigheidsbekleders meer rond maar zijn vrouw. Het lukte hen niet om helemaal te aarden in Israël, ze misten hun kinderen en kleinkinderen. Na zes jaar keerden ze terug naar België. Hoewel hun scootmobiel hen overal brengt, heeft Samy heimwee naar zijn ‘golfkar’. Hij zou zijn vrouw liever opnieuw naast zich hebben, maar het mag niet van de politie. De straten en trottoirs zijn te smal hier. Chou de Bruxelles, humans of Brussels in Bruzz.

Geel